Wisselstukken

Er speelt iets dubbels in een operatiezaal.

Aan de ene kant is er zorg, mensen met pijn die geholpen worden. Een geruststellend kort gesprek voor de verdoving, Een precieze incisie, geen millimeter te veel voor het litteken, Streng erop toezien dat alles steriel verloopt om infecties te vermijden, Een gips dat voorzichtig wordt aangelegd, Mensen die met aandacht en kunde werken.

Aan de andere kant is er techniek. Implantaten in de vorm van kabels, schroeven, platen, kopjes en stelen. Perfect ontworpen wisselstukken, lichaamsvreemd materiaal. Als mechanisch ingenieur doet me dit denken aan de cursussen machinebouw. Zelfs een hand, met duizenden sensoren en motoren, onmogelijk na te bouwen, het leek me iets goddelijks, valt ook gewoon te herstellen.

Deze reeks beweegt tussen die twee werelden. Tussen zorg en techniek. Tussen aanraking en reparatie. Tussen verwondering en wetenschap.

En uiteraard sluipt, in deze hoogtechnologische tijden, de vraag binnen: hoe ver kunnen en willen we gaan in de maakbaarheid van ons lichaam?